Good-bye Sankarabharanam..

నేను శంకరాభరణం ముగింపు చేసెను. ఈ ఇరవై నిమిషాలు సినిమా లో చాలా సుఖంగా ఇంక దుఖంగా ఉన్నాయి. మొదటిగా గురు-గారు తన కూతురు కి ఇష్టమైన అబ్బాయ్ పాట వింటారు. ఈ అబ్బాయి చాలా బాగా పాడుతారు అందుకే గురుకు ఇప్పుడు ఆయన ఇష్టం. గురు ఒక కొట్టుకి వెళ్తారు ఇంక శిష్య అక్కడ ఉంది. ఆయినకు తన కూతురి పెళ్లి కోసం నగలు అమ్మాలని ఉంది. అమ్మాయి అలమారి కుడి పక్కన ఉంటుంది కాబట్టి ఆమె తన గురు మాటలు వింటుంది. ఈ కొట్టువాడికి ఈ నగ  వొద్దు ఎందుకంటే ఈ నగ గురుగారుకి చాలా ప్రత్యేక మైనది – ఈ నగ అర్ధం అనదరి కంటే సంగీతం బాగా పాడుతారు అని. కొట్టు లో అదేసమయం లో బబు పెళ్లి గురించి వింటాడు ఇంక అతడు తన అక్కని ఇంక అబ్బాయిని చూడటానికి వెళ్తాడు. అబ్బాయి బడి లో ఉంటున్నారు  ఇంక అక్క ఇంటి పని చేస్తోంది. పెళ్లి వార్తా విన్న తరవాత వాళ్ళు సంతోష పాడుతారు. ఆ తరవాత శిష్య ఒక కచేరి ఏర్పాటు చేస్తుంది, గురు గారి కోసం.ఈ కచేరి శంకరాభరణం అని ఒక ఆలయం లో జరుగుతుంది.  ఈ ఆలయం బాబు అమ్మది.  కాని ఈ విషయము గురు కి తెలియదు.  చాలా మంది దకచేరి వినటానికి వస్తారు . మొదటిగా, గురు స్నేహితుడు కొంచం మాట్లాడుతారు. తరవాత గురు గారు పాట పాడుతారు. అందరు మనుషులు ఇక్కడ ఉన్నారు: గురు కూతురు, ఆమె కొత్త భర్త, బబు, బబు అమ్మ (శిష్య), ఇంక గురు స్నేహితులు. హటాత్తుగా గురు దగ్గు తారు ఎందుకంటే ఆయిన వొళ్ళు బాగా లేదు కానీ ఆయిన కి పాడాలి అని ఉంది. పాడి తీరాలి! బబు తన గురుని చూస్తాడు ఇంక అతడు గురు కోసం పాడుతాడు. బాబు గొంతు చాలా తీయగా ఉంది ఇది విని గురు సంతోష పడుతారు.  గురు బబు అమ్మని చూస్తారు ఇంక ఆయనకు ఇప్పుడు తెలుస్తుంది. ఈమె బాబు అమ్మ అని! ఆమె గురు దగ్గర వస్తుంది ఇంక వాళ్ళు కలిసి మృతి చందుతారు. అక్క ఇంక బాబు కలిసి ఏడుస్తారు, ‘అమ్మ’ ‘నాన్న’ అని అరుస్తారు. ఇది చాలా దుఘంగా ఉంది కాని గురు కోసం తన మృతి పర్వాలేదు ఎందుకంటే బబు పచ్చే సంగీతం గురు ఉంటాడు. పూర్తీ అయింది, సఫలం అయింది.

Since all good things must come to an end, I watched the final scenes of Sankarabharanam this past week. Although I didn’t understand everything, I cried in the end because the ending is quite sad/sentimental – the guru dies on stage with the girl from the beginning of the movie, after they haven’t seen each other in years. It reminds me of a 19th century French novel – people are so connected that they die at the same time. Usually I find that corny, but in Sankarabharanam it’s strangely believable… or at least acceptable. The movie isn’t really a traditional romance-based love story, so I think it can get away with something a bit audacious at the end. I think my favorite part of the last scenes is the guru’s face when he gets out of the car and sees ‘Sankarabharanam’ and goes inside to see all of the people inside who have come for his concert. I also liked that he finds his old student at the end, since the picture has to come full circle. The only thing I find a little off-putting about the movie is the fact that the part of babu as I call him, or the little boy, is played by a girl. You can obviously tell, and it takes something from the movie – not because she isn’t a great actress/singer, but because if they wanted to have a girl play the part, they should have allowed her to play a girl! Anyway, great movie other than that. Can’t wait to start the next one!

Leave a comment

Filed under Film Reviews

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s